wykluczenie.pl - Galeria

Galeria

"Nadmiar spoczywa w głębi"


Pożegnanie lata	Są wśród nas	*******

Zapach runa Na słońca Lesistej patelni Zdaje się unosić Wszystko tęskni latem Które jakby tylko Na chwilę odeszło By zaraz powrócić Krzykiem Pluskiem wody Czas by śmierć gotować Głębokiej zieleni Krągłe główki grzybów Prężą się Wzrastają	W co drugie krzesło siada postacią Zamiast pył zmęczenia z ciemnych oczu zetrzeć Powinien ulecieć I odetchnąć chmurą Powinien ulecieć Winien się spowietrzyć On chodzi wciąż za mną Wciąż szepta do ucha że jest że mnie pamięta że nie odszedł w dali Razi blask neonu Twarz odbita w szybie Pozostają z tobą ci co cię kochali	Nadmiar Spoczywa w Głębi Niedostatek tkwi poza

Czytaj całość

"Wieczór przeznaczony tobie". Wiersze Elizy Seemann


Wieczór przeznaczony Tobie	Czas	Sen
Zmęczenie oczami osiada na twarzy Kotki już umyły Futer lśniącą taflę Prężąc grzbiet czekają Kiedy zmrok zgęstnieje I chyba dlatego Dziś nie mogę zasnąć Właśnie Księżyc przeszedł Wokół mego domu Przypadkiem rozpalił w kocich oczach błyski Na palcach sen się skrada Aby oddać usta ludziom w posiadanie I szepce: Nie wszystkim...	Czas twórcą jest najlepszym On to rzeźbi czyny I odlewa w spiżowe pomniki godziny Zastygłą twarzą Na chwili odbłysku Gorzką jest iluzją Przemija To wszystko...	Bliżej do ciała Wspomnienia przyciągam Gdy woń wodorostów Znowu drażni płuca Z wozu wychylony Do dyszla połowy Księżyc swój sierp zgięty Jak wędkę zarzuca Brat śmierci za oknem Żółte zęby szczerzy Znów pragnie uchylić Stare okiennice Śmierć taka daleka On zaś taki bliski Zdmuchnę świecę i lekko Dłońmi go pochwycę

Czytaj całość

"Bądź mi wiosną". Wiersze Krzysztofa Sitkowskiego

***	***	***
Bądź mi wiosną, mą radością. Bądź mi latem, chmurą, deszczem. Bądź jesienią, złotym liściem, Przyjacielem. Bądź mi słońcem i księżycem W ciemną smutną noc, Bądź mi zimą, moją różą, Bądź miłością.	Gdyś składał pierwsze, synu, słowa W trudny alfabet chwiejnych zdań, Matka mówiła: Kochać masz Boga, Co patrzy zza obłoków. A gdy w mozole czarnych znaków Z drobnych cegiełek powstał dom, Przed domem As, wśród dzikich maków Ojczyznę, rzekła, kochaj swą. A gdy przez sito nocnych zjaw Płynęła wartkich myśli rzeka, pierwszej młodości natłok spraw, Szepnęła: Kochaj też człowieka.	Ciało pachnące Rozsiewa podniet moc. Usta przylgnęły Do piersi ogniem, Całują. Świat uciekł oczom, miłość trwa, Mija gorąca noc. Koniec. Na zewnątrz deszcz. Serce puste jest.

Choć potykam się, podejmuję nowe wyzwania i decyzje, żeby zmienić swój status. Pochodzę z grodu Kopernika, dziś jestem mieszkańcem Poznania. Param się poezją od wielu lat.
Krzysztof

Kornelia Piotrowska


Portret Ojca		Biskupin

Autorka pracuje jako streetworker w Pogotowiu Społecznym w Poznaniu. "To praca dla ludzi, którzy chcą i potrafią zrozumieć osoby wykluczone i egzystujące na marginesie życia. Poznając ludzkie kłopoty w całej ich złożoności, mam także ja szansę osobistego rozwoju" mówi.
Od marca tego roku prowadzi też warsztat w Centrum Integracji Społecznej przy Pogotowiu Społecznym. Ma doświadczenie jako pilot i przewodnik wycieczek. Towarzyszyła uczestnikom zorganizowanej dla Klubu Młodzieżowego przy CIS wycieczki do Biskupina.
"Biskupin" - w technice suchych pasteli. "Portret Ojca" - ołówek.

Kolaże Eleonory Andrzejewskiej


Bukieciarka	Grzybobranie	Redyk	Wspomnienia z Nocy Świętojańskiej	Sąsiedzi 1

Sąsiedzi 2	Spotkanie przyjaciół

Eleonora Andrzejewska, lat 50, od 12 lat na rencie, przedtem aktywna zawodowo; postępująca choroba kręgosłupa nie pozwoliła jej dłużej pracować; ukończyła kurs bukieciarstwa; układa kompozycje kwiatowe, tworzy kolaże. Mieszka w Poznaniu.

Wstecz